orang melihat aku tersenyum
tapi hatiku tidak semanis senyuman ku
tiada siapa..
yang cuba menjengahnya…
terlukakah, berdarahkah atau bernanahkah?
orang melihat aku tertawa
tapi kalbuku tak ada siapa mengerti…
rawankah, pilukah atau kecewakah?
orang melihat aku gembira
tapi tak ada siapa yang cuba
fahami jiwaku…
menangiskah,meraungkah, atau menatap hiba?
hanya aku dan Tuhan saja yang tahu…
nukilan ini ku tujukan
buat insan yang ku panggil kawan..
walau kau datang waktu ku gembira,
dan pergi waktuku bersedih,
namun aku tetap bersyukur…
kerana engkau kawan ku…


0 comments